Kızılay'dan başlayarak kendini Tunalı Hilmi Caddesi'nde bulan yaya aksı yukarı doğru uzandıkça Karum'la alışverişe son verip Arjantin Caddesi'nde kendisini kafelerin egemen olduğu yeme-içme aksına dönüştürüyor. Tunalı'da bütün gün dolaşan insanlardan yalnızca yemek yeme niyetinde olanların uğradığı dik bir yokuş olan Arjantin Caddesi'nin bittiği bu tepe noktasında, beş yolun birleştiği eğimli kavşağa açılan yarımada bir parseldi proje arsası.
Bu küçük kavşağa beş tane yol açıldığı gibi, şehrin en işlek otobüs hatlarının kavşakta karşılıklı duran iki durağının kazandırdığı yaya yoğunluğu da meydandaki kaosu desteklemekteydi. Meydanın tam ortasında duran taksi durağı ve otoparktan dolayı da kimse arkalarında var olan yeşil parkın ve çocuk oyun alanının farkında değildi.
Bütün bu yaya yoğunluğu ve araç trafiği karmaşasında insan kendini kaybetmemek için çabalarken, kentsel anlamda yaya aksının bir bitiş veya başlangıç noktası olma potansiyeli taşıyordu o meydan ve meydana egemen olan proje arsası. İnsan ve araç bir arada var olabilmeli, yaya kendisine araçların egemen olduğu bu kaosa yaklaşan meydanda bir yaşama alanı bulabilmeliydi.
Meydanla bu kadar dertlenirken o kavşağın var olan halinin de iyileştirilmesi adına, taksi durağı ile otoparkın yandaki sokağa doğru kaydırılarak, parkın önünün açılması ve merdivenlerle oraya ulaşımın kolaylaştırılması önerilmiştir. O köşede var olan otobüs durağının oraya getireceği insan yoğunluğu göz önünde bulundurularak, parkın kavşağa bakan yüzeyi boyunca var olan kot farkının içerisine gömük çiçekçiler ve büfelerde oradaki yaşamı canlandırmaya yönelik girişimlerdir...
Meydanda tanımlanmaya çalışılan yeni yaşam önerisinde amaç proje arsasının sokakla kesiştiği alanları da bunun bir parçası haline getirmekti. Aks boyunca yukarı çıkan yayanın perspektifini açması ve yukarıdaki oluşumu hissettirmesi ve o sürece hazırlaması amacıyla Arjantin Caddesi cephesi yüzeyi meydan genişliğince geriye çekilmiştir. Eğimden de yararlanılarak farklı projeye farklı giriş ve kullanım olanakları tanınmıştır.
Projenin programındaki işlevlerin çok çeşitli olması ve her birinin kendi içinde kapalı ve tanımlı hacimler olma gerekliliği bunları birer kapalı kutu olarak algılama ve algılatma eğilimine dönüştü. Kutular farklı boyutlarda ve farklı kotlarda bir araya gelirken, cephelerde de kendilerini kütlesel olarak göstermekte. Bunlardan arta kalanların organizasyonuyla oluşan iç hacimler ise görsel bağlantılarla düşey kotları birbirine bağlıyor. Böylelikle sokaktaki hareketlilik kendisini yapı içerisinde de düşeye taşıyarak sürdürüyor.